Z historii Anglii

Europejski konstytucjonalizm

XVIII konstytucjonalizm zadomowił się w USA, Francja, Polska. W 1. połowie XIX w. rozwinął się siłą i godnością osobistą Napoleona (narzucił on konstytucje podbitym państwom). Po Kongresie Wiedeńskim 1815r., wkroczyły państwa Rzeszy Niemieckiej. Po kongresie 86 jednostek państwowych w tym wyspy Jońskie i Królestwo Polskie do 1830r. 56 jednostek posiadało konstytucję. Ale nie Rosja(1906) Austria (1867) czy Prusy(1850). Konstytucje monarchiczne można podzielić na te które się opierały na zasadzie suwerenności ludu oraz te które strukturę państwową opierały na monarchii – suweren. Norwegia 1814r, Hiszpania z 1812r (tylko 2 lata), Portugalia 1822r., Belgia 1831r.. Koncepcja pośrednia między suwerennością ludu a władcy – Konstytucja Portugalii 1826r.– reprezentacja suwerena to parlament i król, doktryna 4 władzy czyli monarsza. 4-podział władzy: ustawodawcza, wykonawcza, sądownicza, monarsza jako sklepienie całej władzy i miała czuwać nad przestrzeganiem autonomii między nimi. Zasada monarchiczna legła u podstaw większości konstytucji – Napoleon (narzucał konstytucję), car Aleksander I (inspirator konstytucji – Karta Konstytucyjna 1814r.). Zapisano że monarcha pełni w państwie szczególną rolę, ale jednocześnie sam opisuje jakie to są ograniczenia. Władca w monarchii ograniczonej musi mieć zgodę parlamentu na ustawy prawa cywilnego, karnego.